کرسی سوم/زمستان۱۳۹۵

چرا فرهنگ کار جمعی در ایران ضعیف است؟

 طرح مساله

چند کار خوب را در کشورمان سراغ دارید که فردی نیست یعنی قائم به یک فرد نیست و به شکل تشکیلاتی و جمعی پیش می رود؟ یا به نوعی دیگر مطرح کنم چرا ما در یک حرکت علمی یا فرهنگی و اجتماعی دوست داریم خودمان شخصا یک کار را تا آخر پیش ببریم و از تیمی کار کردن زیاد خوشمان نمی آید؟

از نتایج اش نگرانیم؟

یا خدای ناکرده می خواهیم اسم و نام خودمان مطرح شود فقط؟

یا اساسا فکر می کنیم اگر کار را به دیگران بسپاریم خرابش می کنند و نتایج دلخواه بدست نمی آید و هیچ کس مثل خودمان نمی تواند از عهده اش برآید به حال باید فکر کنیم ….

تجربیات مفید بسیاری از انسانها، سازمانها و شرکت های موفق در سایر کشورها البته نشان داده به روشنی که بسیاری از کارهای بزرگ و ماندگار و موثر به شکل تیمی و جمعی پیش رفته و به ثمر نشسته اند.

وحال ما در کشور خودمان باید با تامل در پی چرایی و چگونگی رفع این قصه باشیم!

به نظر شما برای تقویت فرهنگ کار جمعی در کشور چه باید کرد؟

منتظر نظرات خوب شما هستیم…

در بحث شرکت کنید!

بستن
*
*

۱ دیدگاه

  1. علی مهتدی
    ۱۹ بهمن ۱۳۹۵ در ساعت ۱۲:۰۱ ·

    همه چیز داریم ولی #تشکیلات نداریم!

    استاد شهید مرتضی مطهری :

    «ما اگر بخواهیم باقی بمانیم و مردم از ما فاصله نگیرند باید کار کنیم. با اینکه قران مجید داریم، با اینکه نهج البلاغه داریم ؛‌ با این همه کتب حدیث و فقه ؛ و تفسیر و اخلاق و علوم عقلی و نقلی که داریم ـ که در هیچ مذهب و ملتی وجود ندارد ـ چون تشکیلات مناسب با نیاز اجتماع و سیر زمان نداریم، عقب هستیم.
    همه چیز داریم ولی تشکیلات نداریم. آن ها هیچ ندارند، ولی همین هیچ را با تشکیلات و حساب و کتاب، همه چیز کرده اند.»

    (خاطرات من از استاد / انتشارات صدرا / ص ۳۰ )

ارسال دیدگاه